Theo Kemp (1933 - 2008)

Radio:

30 minuten

In het kader van zijn project Beat en Boeddha onderzocht Fred Gales hoe de artistieke avant-garde van de jaren vijftig en zestig met name het zenboeddhisme ontdekte als belangrijke inspiratiebron. Waar in de Verenigde Staten schrijvers als Jack Kerouac en Gary Snyder een leidende rol speelden, waren dat in Nederland vooral beeldend kunstenaars uit de groep Oekwa, zoals Theo Kemp, Theo Bennes, Hans Wesseling, Cor de Nobel en Wim de Haan.

 

Theo Kemp volgde, na een aantal jaren verblijf in Azië, kantoor en magazijnwerk, de academies St. Joost in Breda en Jan van Eyck in Maastricht. In de periode 1958-1961 behoorde hij tot de zog. jonge experimentelen. Kennis van kalligrafie, pennen en papieren lieten zich niet zomaar wegzetten; hij werkt schatplichtig aan de Japanners.

De expositie rivierenwereld in september 2003.


Een verkenningstocht eind jaren ’80 aan de krib rondom de Anna Jacominaplaat:
één stap te ver en tot de oksels in grijze sedimenten wegzakken, zware tassen met camera's en schetsboeken om de nek, geen assistentie binnen gehoorsafstand, grondwater zuigend aan laarzen en knieën.
Wat zie je dan in de Biesbosch?
Beelden waarvan een gemiddelde Biesboschkenner, bezoeker en waarschijnlijk nogal wat streekgebonden schilders zullen zeggen: "dàt heb ik er nog nooit gezien!" Up to the shoulders geeft nu eenmaal een andere kijk op de dingen.
Theo Kemp verhevigt bepaalde elementen in het waargenomen beeld, elimineert vervolgens alle vormdelen die niet bijdragen tot een spanningsbalans. Hij ziet dat als een vorm van schouw. Personificatie van antropomorfe lichamen in lijn en vlak. Bij alle concepten van Theo Kemp speelt dit een rol.
Een initiële drijfveer bij dit project was identiek aan die voor het hoogovencircuit van Lotharingen (o.a. te zien geweest in 1998 in galeriewalden): nieuwsgierigheid naar de ‘keerzijden’ van een landschap, naar onze rol bij de ingrepen en inmenging en de konsekwenties daarvan. Vervuiling, vergiftiging, vernieling, vervalsing en verval, maar ook de onvermijdelijkheid van cyclische processen waarvan wij zelf deel uitmaken.
Omdat het hier vernieuwing van alle kribben in de benedenrivieren beloofde, leek daar aanvankelijk iets hoopvols tegenover te staan. De plannen in het Hollands Diep doen daar geen goed aan en doen erger vrezen.
Ook de Biesbosch is de onschuld voorbij. Ook dit huiveringwekkende en daardoor intrigerende, verontrustende landschap, is van grootse belofte veranderd in loodzware verantwoordelijkheid.